کاسه ی کوچک من " زود " از تو سر رفت !
_ می دانم _
بی تابی ام از تاب انداخت نشست آفتاب را
ننوشیده می ....ساغر به آفاق
به ناز نخوانده ...دست در نیاز
به خلوت ننشسته ....شوق وصال
...................................
اکنون که خسران روزهای مرا شخم می زند
جبران ببار
به بذر هایی که تشنه اند ...
چله می نشینم عشق سرو و شوق صنوبر را.....
پ . ن : چهل روز تعطیلات تبیهی
"بلوغ نارس تفاوت"
در سرزمین سرد غریبه ها
ترس غربت آنقدر گر گرفت ... که تمام فاصله ها را ذوب کرد
ببین ! چقدر آشنا شده ای !!
.....................
دلم برای خودت می گیرد
که غریبه ترینی.....
پ . ن :
1- با این جملات موافقید؟
" هرکسی به اندازه ای که احساسش می کنند "هست "
هرکسی را نه بدان گونه که "هست " احساس می کنند
بدان گونه که احساسش می کنند ،هست!!
انسان یک لفظ است ،که بر زبان آشنا می گذرد
و "بودن "خویش را از زبان دوست می شنود.....
هر کسی کلمه ای است که از عقیم ماندن می هراسد....."
دکتر شریعتی
2- بدون شرح !
ببین که رقص کنان می رود به ناله ی چنگ
کسی که رخصه نفرمودی استماع سماع
برای آخرین بار " از محسن طارمی "
پهنای نور
در حصار سرانگشتان لبریز تو محبوس است ...
خوب نگاه کن
رنگ سرخ صورت سیلی نخورده ی من
تو را به سمت حرارت زمین رها می کند ، در آستان فصل قیامت
می بینی؟
حالم مثل همیشه است ... زیاد خوب نیست !
درست مثل همان لحظه ی ارغوانی پر رنگی که هبوط دستانم
تمنای نگاه تو را پرواز کردن را آموخت
درست یادم هست ...
درست یادت هست ؟
از آن روز به بعد این ترنم لبهای خشک من بود
که به التماس خیس لبهای پر از کلمات به سمت طراوتت دوید در پی باران ...
این روزها حتی
ستاره ها هم دلشان برای دل بی ستاره ی تو تنگ است
و ابرهای وحشی پشته ای
پشته پشته بروی گرده های گر گرفته ی من حمله ور شده اند
انگار بوی ته کشیده ی صدای تو را بر شانه هایم به تاراج می برند
غافل از اینکه عطر قدم هایت
بر پیکره ی خشک این تن رنج زده نقش بسته است
امان ازاین روزها ، این روزهای نه چندان سرد ، این روزهای نه چندان ...
چندان هم که فکر می کردم حالم خوب نیست
شاید برای آنکه هنوز گره گره شدنم را
در تیر رس محجوب مهر تو از یاد نبرده ام ... شاید ...
با آنکه می دانستی
گونه های ترم ، در گیر سیل و طوفان اند
درست یادم هست ...
درست یادت هست ؟
آفتاب زوزه می کشید به گمانم ، که آمدی ؛
با آن کوله بار باران زده و زخمی و ذلال
پنجه می کشیدی
به روز ، شب ، ستاره ، ماه و خورشید ...
به هر چه آویختنی است ؛
و در اثنایی مرا هم آویختی ... به گوشه ی دل بی تابت ...
درست یادم هست ...
درست یادت هست ؟
فکر کردی که به گمانت فکر می کنم که به گمانم رفته ای
آری ..
رفته ای که بیایی ، که بیاری ..
هر چند دل برهنه ات بوی برف می دهد و اشک ... اشک ... اشک ...
و حالا بعد این همه روز ... چقدر موهای سپیدم جوان شده اند ...
انگار که آمده ای ... جبران را بباری ام ...
جبران را تو گفتی وگرنه من از جبر ، همیشه صفر بوده ام
با این همه ... درست یادم هست ...
درست یادت باشد
این دل پاره پاره ی من
پیشکش بوسه ی دستان بهاری ات
دیگر چه می توان نوشت ؟
وقتی که تو مجالم را می بری با خود به اعماق آتش ؟
و تمام آسمان اینسان ...
تمامش ... تمامت ... تمامم ...
مال توست
مال من ...
برای آخرین سلام به گل بوته های نشکفته ی باغچه ی دل هامان ؛
آری
دل هامان .
با توام که از چشمانی خیره در آینه به من می نگری ...
باور دارم که "من " قربانی این فاصله نخواهد بود...
دیگر نه منظر می شوم نه ناظر!
ابراهیم را خبر کن .... آتش را گیرانده ام....
پ.ن : سرد بود و درد
داغ بود و اشک
بافتن بچگی های ابریشمی لذت ! به بلوغ پشمی اندیشه
و رسیدن پر پیچ ترین رود کوهستانی به مصب آفتابی دریا
پونه های عطر و خستگی های راه ! در جدال...
داوودی های جیبهایمان را "سهراب " * داشت خالی می کرد که باد ما را با خود برد.....
خوب شد که ریشه هایمان کویری بود
چه خوب شد !
*اشاره به این شعر سهراب که : " جبیهاشان را پر داوودی کردیم ..." که خود اشاره ای است به غفلت ...
....و شاید باران هرگز نفهمید
که چهره های مشتاق زیر این دوده های ماسیده !
برگ بود...
شاید اگر زمین گرد نبود ، می شد ببینیم که آنسو تر چه می گذرد ..
ببینیم که قدر داشته هایمان را تنها خودمان ندانسته ایم !
که بی قدر ی دیگران را تنها روشنای آزادی به قدر رنگی ! ( هر چند کم رنگ ) می آراید...
و چه بی قدری می خواهد ، که در این سرزمین فرومایگانی بی مقدار به فرسایش اینهمه قدر مشغولند ، تنها به سودای قدرتی خام !!
در این التهاب، آنان که می خواهند قدر خویش را ثابت کنند ، در به در غربتی می شوند که قدرشان را به خوبی می دانند ....و در این حراج قدر ! بی ریشه گی را به درد و سکوت طی می کنند...
قدر ما این نیست ....
...شاید اگر زمین گرد نبود قدر مان را می دانستند ...می دانستیم...
پ.ن : شب قدر شاید شبی است که باید به قدر خوب بیندیشیم ....چون اندیشه تنها موهبتی است که ما را اشرف مخلوقاتش کرده است ! قدر ما کجاست ؟ برای قدر خود چه کرده ایم؟
در آینه نمایان شد .....با ابر گیسوان در باد
باز آن سرود سرخ انالحق ! ورد زبان اوست
تو در نماز عشق چه خواندی ، که سالهاست ، بالای دار رفتی و این شحنه های پیر
از مرده ات هنوز پرهیز می کنند ...
نام تو را به رمز ، رندان سینه چاک نشابور
در لحظه های مستی ! مستی و راستی !
آهسته زیر لب
تکرار می کنند
وقتی تو روی چوبه ی دارت خموش و مات بودی ...ما - انبوه کرکسان تماشا ـ
با شحنه های مامور !
همسان و همسکوت ماندیم
خاکستر تو را ، باد سحرگهان
هر جا که برد مردی ز خاک رویید !!
" یادش جاوید است "
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
سایه روشن
بود و نبود
کج نوشته
نی روحانی
سیمرغ
اسیر
مصلوب
پا برهنه تا ماه
رویای هیچ من
لولیان
اشکها و لبخندها
اکنون میان دو هیچ
روزنه
ساقی بدون شراب
پشـت پنجـــره
به وقت گرينويچ
آریا برزن
ویان
زمزمه های به یاد ماندنی
نیمه خالی لیوان
پرواز در سن
تئاتر حرفه ای
چکاد
لیلا کردبچه
افق کور
قالب های نایت اسکین
